O CARLISMO EN GALICIA

Considerabase a Don Carlos o lexítimo herdeiro a coroa de España, é sublevouse co nome de Carlos V, surxiu todo isto pola abolición da Ley Sálicia por parte de Fernando VII no ano 1830, sendo o primeiro carlista sublevado. Na etapa de Alfredo Brañas, era o pretendiente carlista, Carlos VII, que o era tamén de España e Francia. A columna vertebral do carlismo galego foi o clero en todas ás escaramuzas, ademáis da hidalguia e á aristocracia de segundo orde. A un lado, expectante, quedaba o campesiño ao que nada se lle ofrecia a longo plazo, en contraposición co campesiño da zona norte : nin redención de foros, ni liberación das cargas fiscales, nin suavización d’os cánones rentados, nin menos unha reforma agraria. O carlismo só lle ofrecia un rey e unha relixión, pero ao campesiño si lle facían falla ideales, máis necesitaba casa e pan . Por iso o carlismo galego non pudo ser un movemento de masas. Hai outra razón, o carlismo no foi quen de atraer o home do mar, co cal influiu máis tarde en verse privado do desembarco de armas e tropas, e tamén da imposibilidade de crear un exercito pola irreductible independencia dos cabecillas pola loita interna entre eles.

Antonio López Ferreiro (na foto da esquerda), é un dos grandes homes da cultura galega, un carlista galego ilustre que dirixiu o periódico LA EMANCIPACIÓN , onde mostraba a incidencia do carlismo en Galicia.  Alfredo Brañas na etapa final da súa vida pasouse o carlismo , logo máis tarde co auxe dos nacionalismos, o de maior relieve foi o galego , que con pegadas significativas como o rexionalismo de Alfredo Brañas, surxiu con ese nome en 1916, promovido por Antón Villar Ponte (na foto pola dereita), que co seu irmán, fundou  as Irmandades da Fala, movemento cultural e político, tamén influido pola revolución irlandesa dese ano. Para sair do pozo, Galicia debía recobrar as súas raices célticas, víctima do antigo expansionismo romano, e que a hermanaba, falsamente con paises como Irlanda.

PERSONAXES DO REXIONALISMO E DO XORNALISMO CATALÁN

Pernonaxes que foron destacados no rexionalismo e tamén no xornalismo catalán : Valentín Almirall ( 1841- 1904), Jaime Collell (1846-1899), Enric Prat de la Riva(1870-1917)  Valentí Almirall (primeiro pola esquerda na foto), avogado, republicano e federalista , crea nos seus primeiros tempos federalistas o xornal ” El Estado Catalán (1869). Tuvo diferencias con homes da Renaixensa e co goberno, na persoa da rexente María Cristina, que queria presidir os Xogos Florais, nos que actuaba como mantenedor, Marcelino Menéndez Pelayo, onde os seguidores de Almirall non acatan a vontade real e celebran pola súa conta o evento. Jaime Collell ( no centro da foto), que foi coengo e colaborador do bispo Morgades, era poeta e xornalista, foi director da Revista La Veu de Montserrat,consideraba que como xornalista e católico debia ser alleo a calquera tipo de loita política.  Enric Prat de la Riva Sarrá(na foto primeiro pola dereita), político e escritor de pensamento catalanista, é considerado un dos pais do nacionalismo catalán, interven na redacción das Bases de Manresa ( das que Alfredo Brañas Menéndez, tomou nota para a formación da súa obra o “Rexionalismo” . Enric Prat de la Riva,  foi un dos fundadores da Lliga Regionalista. Cando Brañas empeza a colaborar na Renaixensa, despois do discurso da apertura do curso da Universidade de Santiago( 1892) e da preparación do viaxe a Cataluña para participar como mantedor nos Xogos Florais de maio (1893),onde acode acompañado da súa dona Ramona Casulleras Galiano. Enrique Prat de la Riba, foi un dos xoves estudiantes que admiraban afervoadamente a figura de Alfredo Brañas Menéndez.

 

REVISTA A RENAIXENSA

Alfredo Brañas a partire de finais da decada dos anos 90, pronuncia en Santiago no ano 1892 un discurso de apertura do curso académico da Universidade de Santiago,falando sobre A Crise Económica da Época presente e a Descentralización Rexional, con gran eco en Cataluña e Galicia, onde provoca na nosa terra unha escición entre rexionalistas liberais e católicos tradicionalistas; e marca o éxito de Alfredo Brañas en Cataluña. Brañas fracasa en Galicia pero triunfa en Cataluña. O grupo de Brañas en Santiago perde o liderato do movemento rexionalista galego frente ós liberais da Coruña. O Rexionalismo de Brañas arredor do catolicismo do Apostol, coincide co dos cataláns arredor da virxe de Monserrat. Por medio da prensa de cinco periódicos é representado o rexionalismo catalán,onde estes periódicos coménzan con tirada de semanario para máis tarde transfórmarse en xornais diarios.  Dende o rexionalismo católico e conservador catalán agasallano e rogállen actuar de mantenedor dos seus Xogos Florais en Barcelona do ano 1893. Dende ese instante Brañas, deixa abertas as portas da prensa rexionalista catalana, sobre todo da Renaixensa. Os Xogos Frorais fóron decisivos para o Rexurdimento literario, ainda que en Cataluña a súa exaltación reactivase a partire do ano 1859, que promove a Renaixensa, que comenza a publicar dende o ano 1871. Foi fundada por Pere Aldavert( na foto), revista na que Alfredo Brañas escribiu ata o seu pasamento no ano 1900.

REVISTA A MONTEIRA

A Monteira era un semanario que dirixia en Lugo, Amador Montenegro Saavedra(na foto o primeiro pola dereita). Esta revista situase nunha posición moderada cultural e literaria onde reivindícaba para a nosa terra a tradicións e as costumes. Este semanario, situase ideoloxicamente preto do pensamento de Alfredo Brañas, ven sendo o equivalente a Renaixensa (que foi un movemento cultural e literario en cataluña e valencia,que tuvo o seu esplendor durante a segunda metade do século XIX, é paralelo o Rexurdimento galego. Aspiraban a recuperación da lingua. Colaboran nas súas páxinas : Filomena Dato Murais, Salvador Golpe ( na foto), Eduardo Pondal, Alfredo Brañas Menéndez, Galo Salinas , Lisardo Barreiro, Pérez Ballesteros e Amor Meilán.

 

REVISTA DE LA JUVENTUD CATÓLICA

La Revista de la Juventud Católica de Santiago de Compostela, organo creado no ano 1886, da cal a súa directiva formaba como presidente o doutor en Medicina Juan Barcia Caballero (foto da esquerda)  e o doutor en Dereito Alfredo Brañas Menéndez como vicepresidente primeiro e Juan Mella como vicepresidente segundo e outros. O primeiro número da revista recolle a síntese orixinal de Alfredo Brañas sobre a novela como xénero literario. O segundo número sométese a discusión a CUESTIÓN SOCIAL  con intervencións de Alfredo Brañas e transcrición doutro carballés, Hermenegildo Calvelo Rabuñal(foto da dereira) e  o número terceiro publica o discurso pronunciado por Manuel Murguía no Certámen Literario de Pontevedra de 1886. A Xuventud Católica participa na divulgación cientifica e literaria onde unha optica  católica e relixiosa para apoiar a xuventude universitaria ademáis dos artesáns e obreiros.  O grupo formao  Barcia Caballero, Alfredo Brañas,Antonio Toledo, Hermenegildo Calvelo Rabuñal,Enrique Labarta,Juan Mella,entre outros. Represeta  o núcleo do rexionalismo católico tradicionalista, pensado polo prelado e cardeal   Payá,como frente católico dos outros sectores liberais,masóns, federalistas ou anticlericais.

Revista de la Juventud Católica

REVISTA LA PATRIA GALLEGA

La Revista La Patria Gallega foi fundada no ano 1890, e cesando a súa publicación en xaneiro do 1892, despois da publicación de quince números. A Revista publicase os días 15 e 30 do mes, a partire do 30 de marzo do ano 1891, tirada bilingue e constaba con 12 páxinas de texto e catro de anuncios que a súa vez serven de contracubertas. No número 12 da mesma recolle un breve comunicado asinado por Alfredo Brañas, Cabeza de León e Tarrío, no que anuncian o seu abandono. A revista era dirixida por Manuel Murguía; a disensión según parece surxia dos inconvenientes  con Murguía. A Patria Galega xorde a  LA PATRIA GALEGAa raiz dos XOGOS FLORAIS  de 1891, que é cando se presenta en sociedade a ASOCIACIÓN REXIONALISTA GALEGA ,da cal vai a ser o seu órgano de difusión. Esta revista a Patria Gallega, propón a primeira reclamación da débeda histórica do Antigo Reino de Galicia ó Estado;  proposta que corresponde a Alfredo Brañas como catedrático de Económia Política e Facenda Pública da Universidade, cifra valorada en sete millóns de reás daquel tempo.  A Patria Gallega e unha revista promovida polo propio Alfredo Brañas xunto con Manuel Murguía, incluso a redacción estaba ubicada no domicilio de Alfredo Brañas que era na rúa Azabacheria nº 5 de Santiago de Compostela. A Revista La Patria Gallega estaba presidida por Manuel Murguía  (esquerda da foto) e con  Alfredo Brañas (dereira da foto), Salvador Cabeza de León e José Tarrio.

O REXIONALISMO

ESTUDIO SOCIOLÓGICO,HISTÓRICO E LITERARIO.  Foi escrito no ano 1889 ,e editado en Barcelona, por un dos nosos primeiros rexionalistas, o douto catedrático de Dereito da Universidade de Santiago, Alfredo Brañas Menéndez. No seu notable libro O REXIONALISMO ,onde declara que é indispensable a existencia dunha Xunta Central ou directiva, encargada de representar os intereses morais e materiais das diferentes rexións españolas, na loita pacifica e legal que se intente contra o actual sistema de organización política e administrativa. Defende os votos legais, con guerra ao cuneirismo, a eses diputados que ninguén coñece nos distritos nos que son proclamados. Sin intervencións extrañas,nin influencias danosas e homicidas; e ao cabo, a descentralización administrativa e civil que necesita todo pobo para desenrolar as súas aptitudes.

Este libro, que é o orixinal, está depositado no arquivo de Concello de Carballo, formando parte do Legado de Alfredo Brañas, entregado no seu día pola súa familia.smart

O rexurdimento

El siglo XIX es uno de los más destacados en la historia de la literatura gallega,el fenómeno del REXURDIMENTO,encabezado por MANUEL MURGUÍA,ROSALÍA DE CASTRO,EDUARDO PONDAL y otros autores; comienza a organizar en un discurso nacionalista coherente los anhelos provincialistas anteriores.
–El tema del racismo durante el siglo XIX es delicado.En la actualidad existe cierta tendencia,entre los herederos del discurso nacionalista decimonónico,a justificar el racismo de autores como SABINO ARANA por considerarlo una tendencia general de la época.En el caso del galleguismo tenemos el ejemplo de XUSTO BERAMENDI notable historiador gallego,que dice de la actitud de MURGUÍA: 
Su racismo,o mejor,su celtismo,es puramente teórico.Es decir,lo utiliza sólo para fundamentar con solidez cientificamente según los baremos dominantes en la segunda mitad del siglo XIX,la irreductibilidad y la irreversibilidad de la nación gallega(MURGUÍA 1985).Si bien es cierto que las ideas racistas estuvieron muy extendidas en el siglo XIX,también gozaron de inmenso éxito en el XX,hecho que no lleva a nadie a justificar el racismo nazi.